Moet ik meebetalen aan kunst waar ik niks mee heb?

Op deze plek delen lezers hun dilemma’s. Reageren kan van dtv@mediahuis.nl

Karin (49) woont sinds kort in een nieuw appartement. De buren zamelen geld in om de gemeenschappelijke hal te decoreren, maar daar zit zij niet op te wachten. Toch maar meebetalen om als nieuwkomer niet meteen uit de boot te vallen?

Karin: „Wat ben ik blij met mijn nieuwe appartement. Nadat ik er in september ben gaan wonen, voelde ik me er meteen thuis. Het is er gezellig en biedt precies de ruimte die ik nodig heb. Nadat ik bij mijn ex ben weggegaan, woonde ik een tijd in een flink huis met een tuin, maar in dit appartement voel ik me veel meer op mijn plek. Omdat ik mijn buren om me heen heb, is dit veilig en vertrouwd.

Maar ik moet wel even wennen aan mijn nieuwe buren. Een dag na mijn komst heb ik bij alle acht voordeuren van onze galerij aangebeld om me voor te stellen. Allemaal aardige mensen, bleek al gauw. De meesten wonen er al jaren. Onderling hebben ze vaste tradities, merk ik nu. Zo belde er in december een buurvrouw aan om mijn bijdrage te vragen voor de kerstversiering in de gezamenlijke hal. Een dag later stond daar een joekel van een kerstboom en waren de trapleuningen gedecoreerd met een zee van takken en lichtjes.

Vorige week was er opnieuw een collecte. Want omdat het zonder kerstversiering wel erg kaal was, moesten er planten in de gang komen, hadden een paar buurvrouwen bedacht. Als we allemaal meebetaalden, was het per appartement best voordelig, redeneerden ze. Met als leuke bijzaak dat het groen op die manier iets was van ons allemaal, zodat we er gezamenlijk trots op zouden zijn.

Als bijdrage voor de kerstspullen vroegen ze twintig euro en ook de planten kosten twintig euro per appartement. Eerlijk gezegd kan ik dat geld wel beter gebruiken en zit ik echt niet te wachten op sfeer in de hal. Maar om ervan af te zijn en om als nieuwkomer niet meteen dwars te liggen, heb ik meebetaald.

Ik dacht dat het daarmee wel zou ophouden, maar inmiddels is de volgende collecte op komst. Een buurvrouw vindt het tijd voor schilderijen in de gang, staat in een brief die ze huis aan huis verspreidde. Daarin ontvouwt ze ook alvast plannen om een gezamenlijke vlaggenmast te regelen, zodat we eind april samen het rood-wit-blauw voor de jarige koning kunnen hijsen, schrijft ze enthousiast. Laat ik eerlijk zijn: kunst in de gang kan me niks schelen. Als ik de initiatiefneemster een beetje inschat, worden het afbeeldingen van truttige landschapjes, voorspelbare fruitschalen en vage vergezichten. Niks voor mij, dus. En dan dat vlagvertoon! Stilstaan bij de dodenherdenking vind ik prima, maar met de buren de vlag uithangen voor een jarige, duur betaalde koning die door een toevallige erfenis op de troon zit, gaat me ook veel te ver.

Maar ik woon er net en heb geen zin om als nieuwkomer buiten de boot te vallen. Ik blijf liever goed met de buren. Dus toch maar meebetalen?”