Premium

Slagen we erin de verbindende inspanningen die we nu met elkaar leveren naar andere minstens zo dringende kwesties te verleggen? | column

Afgelopen week publiceerde het wetenschappelijk tijdschrift The Lancet een studie uitgevoerd in 21 landen, waaronder Nederland, waaruit blijkt dat in de eerste maanden van de pandemie – april tot en met juli – geen sprake is geweest van een toename van zelfdodingen. In sommige landen is zelfs sprake van een daling. Dat lijkt opmerkelijk, maar is in lijn met wat al vele tientallen jaren bekend is.

Zo trok de Nederlandse socioloog Kruijt in zijn studie ’Zelfmoord statisch-sociologische verkenningen’ (1960) op grond van eigen en internationaal onderzoek al de conclusie: „Wie in de veronderstelling leeft, dat revoluties, perioden van hevige politieke strijd of ingrijpende sociale gebeurtenissen met een vergroting van het aantal zelfdodingen gepaard gaan, zal deze verwachting in de zelfdodingliteratuur in het algemeen gesproken niet bevestigd vinden. Al kenmerken crisistijden zich dikwijls door een veelheid van spanningen …toch blijkt dit doorgaans niet tot vermeerdering maar eerder tot vermindering van de zelfdodingfrequentie te voeren.”

Net binnen