Dafne is weer een van ons, daarom is verliezen zo mooi | column [video]

Richard Walraven

Het gaat in de sport om winnen. Iedere sporter wil op de bovenste trede van het ereschavot. Wil de man, vrouw of ploeg zijn waar het volkslied voor wordt gespeeld.

In de sport gaat het voor de toeschouwers - zeker die voor de televisie - om emotie. Dat is niet altijd hetzelfde als winnen. Nog afgezien van het feit dat winnaars sowieso niet zonder verliezers kunnen, kan verliezen soms heftiger zijn dan winnen.

Verliezers kennen diepere emoties dan winnaars. Leuk, die winnaar die zijn handen in de lucht gooit nadat hij over de finish is gesneld. Maar ik voel meer betrokkenheid bij de vrouw die met een spierverrekking, tranen in de ogen, op de eindstreep afgaat in een wanhopige poging toch - tegen beter weten in - wat van die race te maken.

Een prachtige verliezer is Dafne Schippers. Ooit de koningin van de Nederlandse atletiek. De vrouw die met wereldtitels en een olympische zilveren plak in Rio een nieuwe bloeiperiode aankondigde. Waar Femke Bol en Sifan Hassan bezig zijn hun belofte in te lossen, stiefelde Schippers op de 200 meter al in de halve finales naar een troosteloze uitschakeling.

Een groot sportvrouw zo zien vechten met zichzelf en de omgeving, doet een beetje pijn. Na de race kwam de echte emotie. Voor de televisiecamera’s liet Schippers haar tranen lopen. Daarin verscholen lag de onmacht en de pijn. Van het jarenlange gevecht tegen een nare rugblessure, van het ooit zo sterke lichaam dat niet meer in de pas loopt met de winnaarsmentaliteit. Van gebroken dromen en verloren illusies.

In haar tranen en haar verlies is Dafne niet meer de onaantastbare en onbereikbare koningin van de sprint. Ze is weer een van ons. Ploeterend tegen krachten en elementen die sterker zijn, maar toch proberend er ondanks alles maar het beste van te maken. Daarom is verliezen zo mooi.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

Net binnen