Premium

Filmrecensie:Voorspelbaar en zonder diepgang

Filmrecensie:Voorspelbaar en zonder diepgang
Mary Elizabeth Winstead, Will Smith en Benedict Wong in ’Gemini man’.
© Foto Ben Rothstein

Na zijn geestige uitstapje in ’Aladdin’ keert Will Smith terug op het witte doek als getalenteerde moordenaar met een nobele missie: de wereld een stukje veiliger maken.

Met een scherpschuttersgeweer en één kleine vingerbeweging legt hij in ’Gemini man’ schurken om. Zelfs als die op twee kilometer voorbijrazen in een volgepakte hogesnelheidstrein.

Toch wil Henry Brogan na 72 geslaagde missies plots met pensioen, omdat hij begint te worstelen met zijn geweten. Dat wordt nog erger als hij ontdekt dat zijn laatste slachtoffer helemaal geen terrorist was, zoals zijn opdrachtgever hem wilde doen geloven. Door zijn vastbeslotenheid om te weten te komen wat er precies achter zijn laatste opdracht stak, maakt hij echter zichzelf tot doelwit.

Danny (Marty Elizabeth Winstead), gestuurd om Henry stiekem in de gaten te houden, weet hij al snel aan zijn kant te krijgen. In tegenstelling tot de killer die nu hém op de hielen zit. Want deze toont zich net zo koppig is als hij en al net zo getalenteerd. Geen wonder: het blijkt een kloon van hemzelf.

Dit scriptidee slingerde al rond in Hollywood sinds het klonen van Dolly het Schaap, nu ruim twintig jaar geleden. Tweevoudig Oscarwinnaar Ang Lee (’Brokeback Mountain’, ’Life of Pi’) nam uiteindelijk de regie op zich. Will Smith speelt op zijn beurt niet alleen Henry, maar ook diens jongere kloonzoon, met behulp van digitale trucs en zogeheten ’performance capturing’.

Een voorspelbaar verhaal, houterige dialogen en personages zonder enige diepgang overschaduwen dit technische vernuft van ’Gemini man’ echter volledig. Net als de weinig opzienbarende actiescènes trouwens.

Net binnen