Premium

Bella Hay hoeft geen tattoo op haar oogbol

Bella Hay hoeft geen tattoo op haar oogbol
Bella Hay.
© Foto Ella Tilgenkamp

Niet dat ze er de hele dag mee bezig is, maar tatoeages spelen wel een belangrijke rol in het leven van Bella Hay. De rol van presentatrice van het televisieprogramma ’Eerste hulp bij tattoo disasters’ past haar dan ook als een tweede huid. „Gelukkig heb ik zelf niet een enorme ’disaster’. Ik heb op mijn rechteronderarm alleen een raketje dat een beetje raar is uitgevallen.”

Na het scoren van een nationale hit met de cover ’Haddaways what is love’ wilde ze de wereld rond met de band Tears & Marble. Toch liep het net even anders voor Bella Hay. Even geen muziek meer voor de dochter van rocklegende Barry Hay. Spijt? Nooit! De 29-jarige spring-in-het-veld vindt rust in alles wat ze doet. Zelfs in het voor dag en dauw rondtoeren door Nederland in een Saab 900 turbo („oud, maar wel de mooiste auto ter wereld”) om mensen met een mislukte tatoeage de helpende hand te bieden.

In ’Eerste hulp bij tattoo disasters’ laat Bella Hay samen met Dennis Weening zien dat van elk stukje schaamtelijke inkt een echt kunstwerk te maken is. Vanuit hun passie voor tatoeages verslaat het tweetal wekelijks de persoonlijke verhalen en begeleiden ze samen met de drie gerenommeerde tattoo-experts Robert Aalbers, Hans Pasztjerik en Kristel Met de tattoobezitters bij de spannende en soms pijnlijke momenten, die het gewone leven behoorlijk in de weg zitten.

„Ik zeg tegen Spike: ’Kom ik net uit die moeilijke wereld van de muziekbusiness, ga ik dit doen’. Door YouTube staat de televisiewereld op z’n kop. Het zijn onzekere tijden in televisieland!”

Ze is nog steeds een beetje overdonderd door de vraag of zij dit programma wil presenteren. Oh, even voor de goede orde: Spike, songwriter, gitarist en tweede zanger van de Nederlandse rockband Di-Rect is haar verloofde. „Voor mij is het de eerste keer dat ik zo’n televisieprogramma maak. Een paar jaar geleden heb ik voor BNN/Vara wel registraties van festivals gedaan, dat is toch anders. Ik kan lekker afkijken bij Dennis. Ik noem hem mijn ’sensei’ omdat hij me van alles leert. Dennis en ik hebben elkaar jaren geleden in de kroeg ontmoet en zijn sindsdien vrienden. Het is erg prettig om met iemand te werken die ik goed ken.”

„Het leuke van dit programma is dat we vooral níet in de Randstad draaien. Ik vind het altijd een beetje jammer dat als ik televisie kijk er zoveel Amsterdammers in beeld komen. Ik wil ook wel kijken naar mensen uit Overijssel of Groningen. Ik cross echt het hele land door en ontmoet veel verschillende mensen. Mensen van wie je geen ’shame tattoo’ verwacht. Mensen met trieste verhalen, maar ook met verhalen waar ik eigenlijk hard om moet lachen.”

„Een voorbeeld? Wat dacht je van een jongen die een tattoo-machine op eBay koopt en in een dronken bui thuis besluit bij het uitproberen dat het beste stuk huid dat hij kan gebruiken zijn hand is. Het is echt het lelijkste dat ik ooit heb gezien in mijn leven. Dat is niet triest, maar dom. Verdrietig is het verhaal van een jongen die op zijn 18e aan zijn ouders vertelt dat hij transseksueel is. Hij is geboren als meisje en gaat nu door het leven als jongen. Alleen staat wel zijn meisjesnaam nog op zijn arm getatoeëerd.”

„Toch zijn het vooral verhalen over mensen die met een ’bakkie’ op iets laten graveren waar ze later spijt van hebben. Gelukkig heb ik zelf niet een enorme ’disaster’. Ik heb op mijn rechteronderarm alleen een raketje dat een beetje raar is uitgevallen. Maar als je arm vol met plaatjes staat, maakt dat niet zoveel uit. Ik heb nergens de naam van een ex staan. Ik heb wel met een ’bakkie’ op de naam van mijn beste vriendin op mijn pols laten zetten en zij de mijne. Een naam is altijd heftig. Gelukkig zijn we tien jaar later nog altijd vriendinnen.”

Eerste tattoo

„Ik weet echt niet hoeveel tattoos ik heb, wel veel. Ik was vijftien toen ik de eerste liet zetten. Met toestemming van mijn ouders. Het was mooi hoor. Het ziekbed van een tante, zij had kanker, duurde lang. Het was een slepend proces. Toen ze nog iets kon doen, hadden we als familie bedacht dat we een groot feest moesten geven. Mijn tante was modeontwerpster. Er kwamen veel creatieve mensen naar het feest in Amsterdam, onder wie een tatoeëerder. Hij zette kleine tattoos. Ik heb toen een klein ankertje laten zetten, zonder speciale betekenis.”

„Ik ben er ook niet zo van dat elke tattoo een betekenis moet hebben. Ik zie het als versiering. Ik vind het zelfs suffig dat er een diepzinnige levensbetekenis achter zou moeten zitten. Maar, als mensen daar blij van worden. Ik ben ruimdenkend. Leven en laten leven. Alleen, als ik naar mezelf kijk denk ik niet dat ik er blij van zou worden als mijn kind op zijn 18e thuiskomt met een tatoeage in zijn of haar gezicht. Ik denk dat het in sommige gevallen dan best moeilijk zal zijn om aan een baan te komen. Ook zou ik zelf geen tattoo laten zetten op mijn oogbol, of in mijn gehemelte. Maar je moet echt wel iets geks doen, voordat ik iets raar vind. Mijn grens ligt vrij hoog. Misschien is dat ook waarom ik me bij dit programma prettig voel. Ik vind het niet zo spannend om een tattooshop in te lopen.”

„Ik ben natuurlijk opgegroeid met tatoeages. Mijn vader heeft er ook veel. Vergis je niet. Ik ben vrijdenkend opgevoed, maar niet per se vrij. Ik moest gewoon om acht uur ’s avonds thuis zijn. Het was geen gezin waar alles zo maar mocht. Gelukkig! Dat mijn vader een bekendheid is, maakt daarin echt geen verschil. Natuurlijk werkt het soms mee dat mijn vader beroemd is. Daar ga ik niet zielig over doen. Maar mensen hebben wel altijd een mening over je, zonder je te kennen. Laat maar lullen!”

„Ik vind het alleen jammer dat mijn moeder bijna nooit genoemd wordt. Laatst werd ik in een radioprogramma aangekondigd als de dochter van Sandra Hay. Dat vond ik best wel gaaf. Ze doet onwijs mooie dingen op Curaçao, waar mijn ouders al veertien jaar wonen. Mijn moeder heeft een nieuw bejaardenhuis laten bouwen en met de stichting Biba Miho helpt ze alleenstaande moeders. Op dit moment houdt ze zich bezig met Venezolaanse vluchtelingen. Ze weten op het eiland niet zo goed wat ze met deze mensen aan moeten. Ze zitten ter opvang in de gevangenis, er zijn veel vrouwen met kinderen die nergens naartoe kunnen. Laatst moest zo’n vluchteling bevallen, maar dat mocht alleen met een keizersnede. Daar had die vrouw natuurlijk geen geld voor. Toen heeft mijn moeder voor haar verjaardag aan mijn vader geld voor die ingreep gevraagd. Dat is toch fantastisch?! Mijn moeder is echt begaan met die mensen. Misschien wel omdat ze zelf uit een hard gezin komt. Ze heeft veel meegemaakt in haar jeugd. Ze is misbruikt en heeft in een kindertehuis gewoond. Het is eigenlijk te gek dat ze bij mijn vader terecht is gekomen. Bij iemand met best wel veel geld, iemand die het goed gedaan heeft in zijn leven. Als ze hem niet had ontmoet, was het misschien wel slecht met haar afgelopen.”

’Muziekles voor dummies’

„Mijn ouders emigreerden naar Curaçao toen ik zestien was. Ik ging mee, maar ben na tien maanden teruggegaan Nederland. Hier had ik mijn leven. Mijn tien jaar jongere zus Gina is wel daar blijven wonen. Hoewel ze nu in Canada woont. Toen ik terugkwam, heb ik auditie bij het conservatorium gedaan, maar ik werd afgewezen. De dochter van Barry Hay? Ha, zo werkt het natuurlijk niet altijd. Ik had nog nooit echt muziekles gehad en miste de theoretische kennis. Ik had alleen ’Muziekkennis voor dummies’ bij de bibliotheek gehaald, dat bleek niet genoeg te zijn.”

„Een jaar later werd ik wel aangenomen. Ik wilde deze opleiding doen, omdat ik altijd muziek maakte. Als ik dan toch een hbo-papiertje moest halen, dan met iets wat ik leuk vond. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik wilde met ’Tears & Marble’ de wereld rond. Het was in die tijd echt leuk, we traden ook in het buitenland op. Maar het was niet leuk genoeg. Het is best moeilijk om dat voor jezelf toe te geven. Ik denk dat mensen vergeten wat er zich voor en na een show afspeelt. Opbouwen, afbouwen, reizen. Het geld dat daar tegenover staat, is minder dan wat je verdient met vakkenvullen bij een supermarkt. Het voelde als vliegen zonder vleugels.”

„Toen ik stopte, stopte ik niet met muziek. Tijdens mijn studie merkte ik dat er voor studenten los van school geen plek was om samen naar muziek te luisteren. En ook geen plek waar programmeurs talent konden ontdekken. Ik heb toen Paradiso aangeschreven om zo’n avond maandelijks te organiseren. Er moest daar wel muziek gedraaid worden. Omdat niemand dat wilde oppakken, deed ik het maar. Niet dat ik er verstand van had, ik blufte me er gewoon doorheen. Voor ik het wist stond ik op Lowlands. Dat draaien heb ik de afgelopen tien jaar elk weekend gedaan. Of de kans op een optreden van Hay & Hay nu echt verkeken is? Sowieso. Ik vind het altijd een beetje sneu als de kinderen van …. zoveel laten afhangen van hun ouders. Ik hoop dat ik nooit op die manier te werk hoef te gaan.”

„Ik ben straks ook de wettelijke vrouw van een beroemde man. Maar dat verandert niets aan onze relatie. Ik vind het leuk dat we gaan trouwen. Het aanzoek was een van de liefste momenten uit mijn leven. Ik denk alleen niet dat het iets gaat veranderen in onze relatie. Het is voor mij meer een fijn excuus om een leuk groot feest te geven om te vieren wat we de afgelopen acht jaar hebben opgebouwd. Volgens mij hebben we dat goed gedaan. We zijn nog steeds verliefd.”

’Eerste hulp bij tattoo disasters’ is elke maandag om 21.30 uur te zien op Spike.