Misschien heb ik toch meer invloed dan gedacht | column

Maaike van der Plas

Elke maandag, stipt om 08.00 uur, krijg ik een mailtje met de tekst dat binnen negentig dagen (eind januari 2023) mijn certificaat ’Infectiepreventie: Handhygiëne’ verloopt. In de praktijk betekent dit dat mijn ziekenhuis heeft bedacht ik over negentig dagen niet meer weet hoe ik mijn handen moet wassen.

Gedurende een groot deel van mijn leven beschik ik al over de vaardigheid om mijn handen te wassen en tijdens mijn coschappen heb ik meermaals geleerd hoe je ’op een medische manier’ je handen wast (inclusief de duim en tussen de vingers).

Sindsdien doe ik dat. Al vijf jaar. Dagelijks. Maar binnen negentig dagen moet ik opnieuw een Elearning doen om een certificaat te halen om te bewijzen dat ik mijn handen kan wassen. De herinneringsmailtjes zijn bedoeld om dit proces te faciliteren. Maar in plaats daarvan begin ik nu elke week met ingehouden woede tegen dit systeem waarin alle redelijkheid en logica langzaam wegsijpelt.

Afgelopen woensdag deed ik met al mijn collega’s (arts-assistenten en neurologen) mee aan een teambuildingsmiddag, bedoeld om ons nader tot elkaar te brengen en de onderlinge sfeer te verbeteren. Vooraf was ik sceptisch. Mijns inziens worden we vooral geplaagd door een gebrek aan personeel en geld, en alle teambuilding van de wereld kan daar niet tegenop.

Het voelt voor mij als individuele burgers aanspreken om klimaatverandering te voorkomen: alle beetjes helpen, maar zolang de grote vervuilers vrolijk verder gaan, bereiken we heel weinig. Veel collega’s leken dit gevoel te delen. De meest gehoorde zin was niet ’ik heb er zin in’, maar het diplomatieke ’ik sta ervoor open’.

Ik geef toe dat ik zelf maar matig open stond voor de hele exercitie, maar dat ik wel degelijk milder werd gestemd naarmate de middag vorderde. Dat werd in grote mate veroorzaakt door het feit dat de cursusleidsters duidelijk aangaven dat niet elk probleem op de werkvloer oplosbaar is. Grote kwesties, zoals financiën en personeelstekort, liggen buiten onze sfeer van invloed. De truc is om je te richten op de zaken die je wel kunt veranderen. En als dat niet lukt, is simpelweg accepteren dat iets zo is waarschijnlijk productiever dan er eindeloos over blijven klagen.

Dat laatste punt vond ik wat moeilijker te internaliseren, vooral nadat ik een stapel rode post-its had gekregen om alles op te schrijven wat ik problematisch vond aan de huidige efficiency of practice in mijn ziekenhuis. Wel hielp het me om te beseffen dat verreweg de meeste van mijn werkgerelateerde ergernissen te maken hebben met de logistiek. Toen we bij een volgend onderdeel de opdracht kregen om drie droomberoepen op een blaadje te schrijven, had ik nog steeds het liefst ’neuroloog’ ingevuld.

De volgende keer dat ik mijn werkmail open, sta ik voor een keuze. De handenwasmailtjes, die mij zoveel frustratie bezorgen, accepteren of veranderen. Ik zou het certificaat nu meteen kunnen halen. Lost waarschijnlijk het probleem voor de komende twee jaar op, voordat de houdbaarheidsdatum weer verloopt.

Maar dan ontwaar ik een cruciaal zinnetje in kleine, grijze letters onderaan de e-mail: ’Deze e-mailnotificaties kunnen uitgeschakeld worden op je voorkeurenpagina’. Ik klik op de link. Achterhaal mijn inloggegevens. Navigeer naar de voorkeurenpagina en zet het desbetreffende vinkje uit. Misschien is mijn sfeer van invloed toch groter dan gedacht.

Net binnen